0

این‌جا را ساختم تا بالاخره تمرین کنم، و وانمود کنم که این صدمین‌باری نیست که خانه‌ی آنلاین می‌سازم. انگار نه انگار که از روزمره‌نویسی خوشم نمی‌آید و به نظرم جای قصه‌هایم توی اینترنت نیست. بالاخره عادت‌ها را باید تغییر داد، یا اقلا مورد چالش قرار دادشان. البته احتمالا چرند می‌گویم ولی چون خوابم می‌آید کاملا طبیعی‌ست.

پس برنامه این است که فعلا این‌جا را حفظ کنم تا مثلا پیر که شدیم با هم بخوانیم‌اش و ببینیم بر ما چه گذشت. چون می‌دانی که، هیچ‌چیز نمی‌تواند مثل قصه‌های تاریخی، طوری روایت کند انگار که حوادث را زندگی کرده‌ای.